EuA Team Blog

Την ακόλουθη εικόνα τη βρήκα στο δίκτυο σε ένα άλλο blog. Τη βάζω και εδώ να την έχουμε και εμείς. Δε θέλω να πω πολλά, έτσι και αλλιώς πιστεύω πως λέει πολλά από μόνη της…

Πληροφορία που προήλθε από τον ρωσικό στόλο, αναφέρει ότι ο σεισμός της Αϊτής προκλήθηκε από δοκιμή νέου αμερικανικού «σεισμικού όπλου», το οποίο δοκιμάστηκε με το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ιράν. Παρόμοια αποκάλυψη έκανε και ο πρόεδρος της Βενεζουέλα Ούγκο Τσάβεζ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για υπόγεια αμερικανική δοκιμή ενόψει του πολέμου με το Ιράν.
Πληροφορία του τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, αναφέρει ότι και η Μόσχα έχει κατηγορηθεί για την κατοχή και χρήση παρόμοιου όπλου.
Το 2002 ηγέτης πολιτικού κόμματος στη Γεωργία είχε κατηγορήσει τη Ρωσία ότι επίτηδες προκάλεσε σεισμική δόνηση στη Γεωργία.
Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι τον προηγούμενο μήνα ανάλογη «σεισμική δοκιμή» είχαν πραγματοποιήσει οι ΗΠΑ και στον Ειρηνικό, με αποτέλεσμα να προκληθεί σεισμική δόνηση μεγέθους 6.5 Ρίχτερ, που έγινε αισθητή και στην πόλη Εύρηκα της Καλιφόρνια.
Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνεται η υποψία πως “κάτι γνώριζαν οι ΗΠΑ” και για το λόγο αυτό είχαν “προτοποθετήσει” στο νησί τον υποδιοικητή του Νότιου Στόλου ναύαρχο P. K. Keen. Για να βρίσκεται εκεί και να επιβλέψει στην διακίνηση της βοήθειας που “αν χρειαζόταν” θα έστελνα εκεί οι ΗΠΑ.
Οι δοκιμές αυτές εντάσσονται στο πρόγραμμα High Frequency Active Auroral Research Program (HAARP), που μπορεί να προκαλέσει καιρικές ανωμαλίες, όπως πλημμύρες, ξηρασίες και τυφώνες.
Μελετητές, έχουν συνδέσει το πρόγραμμα αυτό με το ενδεχόμενο να είχε δοκιμαστεί και στην πρόκληση του σεισμού 7,8 Ρίχτερ που είχε σημειωθεί στην κινεζική πόλη Sichuan στις 12 Μαΐου 2008.
Το πρόγραμμα αυτό δοκιμάζεται στις ΗΠΑ από το 1970 και αρχικά είχε επικεντρωθεί στη δημιουργία “shockwave bombs”.
Η Ρωσία είχε ήδη καταγγείλει τον αμερικανικό στρατό ότι χρησιμοποιεί παρόμοια όπλα και ότι τα είχε χρησιμοποιήσει πτοκαλώντας τον φονικό σεισμό των 7,2 Ρίχτερ στο Αφγανιστάν, το Μάρτιο του 2002.
Στα μέσα του 1990 στην Κρατική Δούμα της Ρωσίας είχε γίνει επερώτηση από 90 βουλευτές που υποστήριζαν ότι οι ΗΠΑ δημιουργούν ένα νέο γεωφυσικό όπλο που μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις στον φλοιό της Γης με υψηλής συχνότητας ραδιοκύματα”.

via SpyNews.blogspot.com

Του Christian Schwägerl
DER SPIEGEL

Σε ποιον θα πρέπει να επιρριφθούν οι ευθύνες για την πανωλεθρία στην Κοπεγχάγη; Στις ΗΠΑ; Στην Κίνα; Στην ΕΕ; Στους G8; Σε όλους! Η σύναξη, συνέθλιψε τον ζωτικής σημασίας πλουτοπαραγωγικό πόρο που έχει σήμερα ανάγκη η ανθρωπότητα – την εμπιστοσύνη.

Στην Κοπεγχάγη, αποκαλύφθηκε το περίγραμμα ενός επικίνδυνου κόσμου. Εκείνο που διέκρινε την σύνοδο είναι ότι πιο εύκολα ανακαλύπτεται πετρέλαιο παρά εμπιστοσύνη, και πως η δυσπιστία, είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τους ρύπους που διοχετεύονται στην ατμόσφαιρα.

Εκείνο που απαιτείται για την συνύπαρξη των 9 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη, είναι η δημιουργία ενός κύκλου εμπιστοσύνης, εντός του οποίου θα επιβραβεύονται οι λύσεις και θα τιμωρούνται οι λανθασμένες οικονομικές δραστηριότητες του παρελθόντος. Αυτό δεν αντιστοιχεί με κάποιας μορφής παράδεισο, αντιθέτως αποτελεί προϋπόθεση ώστε να μην χαθεί η ελπίδα.

Η συμφωνία των ηγετών των ΗΠΑ, Κίνας, Ινδίας, Γερμανίας και άλλων 20 χωρών ήταν άνευ αξίας. Η ανακοίνωση ότι στόχος είναι απλά και μόνο η θερμοκρασία να μην υπερβεί τους 2 βαθμούς Κελσίου είναι άνευ σημασίας, ενόσω δεν υπάρχει περιορισμός στην ποσότητα των ρύπων που θα επιτραπεί να διοχετευθούν στην ατμόσφαιρα μέχρι το 2050 – 750 δισεκατομμύρια τόνοι σύμφωνα με τις υπάρχουσες μετρήσεις.

Η συμφωνία, αποκάλυψε και την κρίση δυσπιστίας μεταξύ των κρατών. Το ότι ο Ομπάμα έβγαλε έναν πύρινο λόγο, συνήψε χωριστή συμφωνία και την ανακοίνωσε – πριν η διεθνής κοινότητα λάβει γνώση ή συμφωνήσει – διάβρωσε την διαδικασία του ΟΗΕ. Το χειρότερο όμως είναι ότι κατά τις πολυήμερες εργασίες, αποστάσεις από το κείμενο δεν τήρησαν μόνο το Σουδάν και οι μικρές Λατινοαμερικανικές χώρες, αλλά και εκείνες που βοήθησαν στην σύνταξη του – Ινδία, Ρωσία και Κίνα.

«Κιναμέρικα» εναντίον του Κόσμου
Ευθύνες για την πανωλεθρία μπορεί να αναζητηθούν στην «Κιναμέρικα», τις αναπτυσσόμενες χώρες, την ΕΕ, τους G8, ή τους G77. Ωστόσο οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι καλύτερο, αν μονομερώς προχωρούσαν σε αύξηση της μείωσης των εκπομπών ρύπων από το 20 στο 30 τοις εκατό, κάτι ωστόσο που κρίθηκε υπερβολικό για την Ιταλία και την Πολωνία. Ο εγωισμός κυριάρχησε και σε αυτή την προσπάθεια.

Οι ιδέες που κατατέθηκαν στην Κοπεγχάγη θα είχαν νόημα, αν οι κλιματικές αλλαγές όντως αποδεικνύετο ότι είναι πλασματικές. Ωστόσο η πραγματικότητα είναι ωμή και σκληρή, και εν μέρει συνοψίζεται στην φράση που εκστόμισε ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους ότι η Δύση «είναι εθισμένη στο πετρέλαιο».

«Η Υπεροχή του Ινχόφε»
Ο βαθμός αυτού του εθισμού ήταν έκδηλος σε αρκετούς πρωταγωνιστές στην Κοπεγχάγη, αλλά ειδικά σε έναν, τον Τζέιμς Ινχόφε, τον Ρεπουπλικάνο πολιτικό ο οποίος «πολεμά» τις προσπάθειες του προέδρου Ομπάμα να επιβάλει περιορισμούς στις εκπομπές ρύπων. Δεν είναι μόνο το ότι ηλιθιδώς περιγράφει τις κλιματικές αλλαγές ως δημιούργημα της ελίτ του Χόλυγουντ! Είναι και επικίνδυνος. Για τέτοιους ανθρώπους, το πετρέλαιο και ο άνθρακας ισοδυναμούν με εξουσία και όχι με κατάρα, ενώ πιστεύουν ότι έχουν Θείο δικαίωμα να εκπέμπουν διπλάσιους ρύπους από ότι οι Ευρωπαίοι και τετραπλάσιους από τον μέσο κάτοικο του πλανήτη.

Απόψεις σαν του Ινχόφε συμμερίζονται αρκετοί Κινέζοι, Ινδοί και Αυστραλοί, οι οποίοι συνεργαζόμενοι στην Κοπεγχάγη, εμπόδισαν την ανθρωπότητα να αρχίσει να συνεργάζεται ώστε να επιλύσει μία σειρά από κοινά προβλήματα.

Πετρέλαιο και πράσινο κίνημα
Οι επιπτώσεις που θα έχει η Κοπεγχάγη και σε άλλους ζωτικούς τομείς δεν θα πρέπει να υποτιμούνται. Πόσο σίγουροι μπορεί να είναι οι διάφοροι συνομιλητές ότι κάτι παρόμοιο δεν θα επαναληφθεί όταν εγερθεί το ζήτημα της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών; Και πως ο κόσμος θα μπορεί πλέον να διατηρεί ελπίδες ότι τα τεράστια προβλήματα που πλανήτη μας θα αντιμετωπιστούν σε μία σύνοδο παρόμοια με αυτήν στην Κοπεγχάγη;

Εκείνο που απαιτείται, είναι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης, όχι σε ηγετικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο βάσης. Μια διαφορετική συμμαχία των προθύμων, από ανθρώπους οι οποίοι με την στάση τους θα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Ένα κίνημα πιο επιθετικό στην στάση του έναντι των διαφόρων συμφερόντων, που δεν θα καταγράφεται μόνο στις διάφορες έρευνες, αλλά που θα υιοθετεί συγκεκριμένο τρόπο ζωής και θα εγείρει ενοχλητικά ερωτήματα σε εταιρείες και κόμματα.

Πόσο σέβεσαι τον εαυτό σου;
Επί του παρόντος, το πετρελαϊκό κίνημα είναι ισχυρότερο από το περιβαλλοντικό, οι εγωιστές πιο δυνατοί από όσους είναι πρόθυμοι να μοιραστούν, το κίνημα με τα ενεργοβόρα αυτοκίνητα μεγαλύτερο από όσους χρησιμοποιούν το τραίνο. Μεγαλύτερος είναι και αριθμός όσων είναι διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν να επιφέρουν ζημιά στις επόμενες γενιές, από αυτούς που συστήνουν προσοχή.

Όσοι νοιώθουν ανήσυχοι ένεκα της τραγωδίας στην Κοπεγχάγη, έχουν έναν καλό λόγο να είναι εξοργισμένοι με τους ισχυρούς ηγέτες οι οποίοι κατέστρεψαν την σύνοδο. Και ναι, είναι λογικό να εκφράζεται θυμός για το ότι οι ηγέτες καταστροφολογούν για την ύπαρξη μας, αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν λύσεις.

Τώρα είναι η στιγμή να κοιταχτείτε στον καθρέφτη και να ρωτήσετε τον εαυτό σας: Πόση νοοτροπία, όπως αυτήν του Ινχόφε, διακρίνω σε εμένα; Πόσο σεβασμό αξίζω για το ότι μεταχειρίζομαι σωστά τον πλανήτη; Θα απαιτηθούν δισεκατομμύρια θετικές απαντήσεις ώστε να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη, η οποία να μετεξελιχθεί σε μία κλιματική συνδιάσκεψη, περισσότερο επιτυχημένη από αυτήν της Κοπεγχάγης.

The New York Times Syndicate

Τα ξημερώματα της Τρίτης 29ης Μαΐου 1453, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Κωνσταντίνος Παλαιολόγος συνοδευόμενος από τον Θεόφιλο Παλαιολόγο, τον Ιωάννη Δαλματά και τον Δον Φραντσέσκο ντε Τολέδο εφόρμησαν για τελευταία φορά εναντίον των οθωμανικών στιφών τα οποία κατέκλυζαν την πύλη του Αγίου Ρωμανού, ρίχνοντας την αυλαία σε μία αυτοκρατορική ιστορία 1123 ετών, εάν κάποιος υπολογίσει τον χρόνο από την ημερομηνία εγκαινίων της Κωνσταντινούπολης (11 Μαΐου 330), η οποία και αποτελεί την ιστορία της μακροβιότερης κρατικής οντότητας στην ιστορία της Ευρασίας, υπό την έννοια της νομικής και πολιτισμικής συνέχειας, συγκρινόμενη ίσως μόνο με το βασίλειο της Κίνας.Aποτίοντας τον ελάχιστο φόρο τιμής στους τελευταίους αυτούς υπερασπιστές μίας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας που όμοιά της δεν έχει υπάρξει, τουλάχιστον σε σθένος και ικανότητα επιβίωσης, δεν έχει παρά να παρουσιάσει την τελευταία συγκλονιστική ομιλία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου την 28η Μαΐου του 1453, ο οποίο απευθυνόμενος προς τους Γενοβέζους, Βενετούς και Ρωμαίους (Έλληνες) ουσιαστικά και «αποκαλύπτει» όχι μόνο το μεγαλείο της ψυχής του ανδρός αλλά και την πολιτική και πολιτισμική ιδεολογία της «Βυζαντινής» Αυτοκρατορίας η οποία με λίγα λόγια θα μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής:

H «Βυζαντινή» Αυτοκρατορία γεννήθηκε ως «ρωμαϊκή», ανδρώθηκε ως «ρωμαιο-ελληνική», μεγαλούργησε ως «ελληνο-ρωμαϊκή» και πέρασε στην αιωνιότητα ως «ελληνική».

Το κείμενο είναι από την μαρτυρία του έμπιστου συμβούλου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Γεωργίου Σφρατζή, ο οποίος σημειώνει τα λόγια του τελευταίου Αυτοκράτορα:

«Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρός της πίστεως ἠμῶν βούλεται ἴνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήση ἠμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώση ἠμὶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἴνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύση καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπῖη ἠμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων.

Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων.

Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμᾶ πλημμελήματα παραχωρήση ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοὶς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν τῆς ἁγίας, ἢν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἠμὶν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίση τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῆ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἠμῶν. Τρίτον βασιλείαν τὴν ποτὲ μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ’οὗ ἠμᾶς ἐλθῶν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ’ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἠμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἠμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἐλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἠμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἴπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἠμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταὶς ἠμετέραις χερσὶ καὶ ρωμαλαιότητι, ἢν ἐδωρήσατο ἠμὶν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὔτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ’ἠμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἴνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἠμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἴνα ἠμᾶς φοβήσωσι. Τᾶς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὤρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἠμῶν πτήσουσι, δι’ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ρωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταὶς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τὴ συμπλοκὴ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἢ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἳ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοὶς λοιποὶς ὄπλοις, καὶ ἐν τὴ συμπλοκὴ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ’ οὔτε κέκτηνται. Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τοὺς ποτὲ τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πὼς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων τὴ φωνὴ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῶον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἠμεῖς ἡ τῶν ζώων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ’ἠμῶν ἐρχόμενοι ἴνα παράταξιν μεθ’ἠμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονες εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ρομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ’ἠμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἴνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζώων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρός της ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἢν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ’οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἴνα καθ’ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἠμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἠμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἠμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὖρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἠμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐλθῶν οὒν ἀδελφοί, ἠμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ’ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πὼς εὔρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἴνα καταπῖη ἠμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἢν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τὴ πανάγνω δεσποίνη ἠμῶν θεοτόκω καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο του κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τὴ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοὶς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τὴν ποτὲ περιφανῆ καὶ ὀμφακλιζουσαν ὡς ρόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ’αὐτόν. Ἢ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπείν, πάσαν τὴν ὑφ’ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν,Ἀχαϊαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτός τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεὶν καὶ δουλεία καὶ τᾶς ἁγίας ἐκκλησίας ἠμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεὶν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆται ἴνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται»

Τέλος, με αφορμή την σημερινή επέτειο, δεν θα μπορούσε κάποιος να μην σχολιάσει, και την πρόσφατη ανάδειξη του «μεγαλύτερου των Ελλήνων». Πρώτον, φυσικά και ο Μέγας Αλέξανδρος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο «μεγαλύτερος των Ελλήνων», φυσικά και η όλη αυτή διαδικασία θα ήταν πιο δόκιμη εάν υπήρχαν κάποιες «κατηγορίες» και όχι για παράδειγμα, ο Παπανικολάου να βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τον Κολοκοτρώνη. Τρίτο, εντύπωση προξενεί που καμία «Βυζαντινή» φιγούρα δεν υπήρξε μέρος της … δεκάδας. Είναι μήπως ζήτημα παιδείας και το πώς παρουσιάζεται στους Έλληνες, από το επίσημο κράτος, μία χιλιετής περίοδος του Ελληνισμού; Σε ποιους θα πρέπει να «δωρίσουμε» την λαμπρή ιστορία του μεσαιωνικού Ελληνισμού, στους … Ιταλούς μήπως;

Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι πως ο τελευταίος Αυτοκράτορας, ενώ τα ήθη τις εποχής του «επέτρεπαν» να φύγει, να πάει στον Μυστρά, να πάει στην Δύση για να μαζέψει στρατό και να πάρει πίσω την Πόλη, ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΡΑΞΕ, πιστός στα πιστεύω του ΈΜΕΙΝΕ στην Πόλη να περάσει στην αιωνιότητα μαζί με αυτήν. Η απάντησή του προς τον Μωάμεθ πως: «ΤΟ ΔΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΣΟΙ ΔΟΥΝΑΙ ΟΥΤ΄ ΕΜΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤ΄ ΑΛΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΗ. ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ» (Το να σου παραδώσω την πόλη ούτε στις δικές μου προθέσεις είναι ούτε σε κανενός άλλου απ’ όσους κατοικούν σ’ αυτή, γιατί όλοι με κοινή απόφαση (που πήραμε) με τη δική μας αβίαστη θέληση θα πεθάνουμε και δε θα υπολογίσουμε τη ζωή μας) φανερώνει το μεγαλείο του ανδρός αλλά και την αίσθηση του ιστορικού του χρέους και ρόλου …
… σε τελική ανάλυση εάν είχε φύγει δεν θα είχε … «μαρμαρώσει» …

Και μία σύμπτωση … την 29 Μαΐου γιορτάζεται η μνήμη της Αγίας ΥΠΟΜΟΝΗΣ, κατά κόσμον Ελένης Δραγάση, συζύγου του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, και μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Παλαιολόγου – Δραγάση του επονομαζόμενου και «Δράκου» …

Το παραπάνω το βρήκα καταπληκτικό και το βάζω αυτούσιο. Link