Χρόνια πολλά αρχικά, μιας και η μέρα είναι περισσότερο σημαντική απο όσο έχει συνηθίσει ο μέσος Έλληνας. Η Ιστορία έχει να παραθέσει πολύ λίγα παραδείγματα στα οποία μικρότερες χώρες αντιστάθηκαν σε αριθμητικά ισχυρότερους εχθρούς και μάλιστα νίκησαν. Όπως είπε και ο Churchill , οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες και η εποποία του ’40 ξέπλυνε το όνειδος του 1922 και αναπτέρωσε το ηθικό σε όλες τις συμμαχικές χώρες οτι ο εχθρός δεν είναι ανίκητος.

Ερχόμενος στο σήμερα, συνηθίζεται σαν σήμερα να τιμούμε τους προγόνους μας για όσα πολλά προσφέραν τοτε έτσι ώστε εμείς σήμερα να είμαστε εδώ που βρισκόμαστε, να ζούμε όπως ζούμε, καλά ή άσχημα αυτό δε το εξετάζω. Οι εκδηλώσεις μια τέτοια μέρα κορυφόνονται με την καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, όπου τα τμήματα παρελαύνουν εμπρος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φέτος όμως οι εκδηλώσεις αυτές ματαιώθηκαν. Όλοι ξέρουμε τα γεγονότα δε χρειάζεται αναπαράσταση, απλά θέλω να σταθώ σε 2-3 σημεία.

1. Σε μια χώρα που θέλει να λέγεται χώρα με την κυριολεξία της λέξεως, δεν υπήρχε περίπτωση να καταλύοταν έτσι θεσμοί όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου. Είναι εξίσου φασιστικό να ζητάς την παράδοση μιας χώρας μέσω του Πρέσβη σου αργά τα μεσάνυχτα, όσο να απαιτείς να φύγει ο 1ος πολίτης της χώρας απο το χώρο της παρέλασης για να επιτρέψεις να διεξαχθεί αυτή. Αρχικά ποιός σε νομιμοποιεί για αυτή σου την ενέργεια; Και κατα δεύτερο, δεν είδα καμμιά γενική κατακραυγή σε όλα αυτά. Αντίθετα είδα οτι ο κόσμος διχάστηκε απο μια τέτοια απόφαση.

2. Οι παρελάσεις δεν έχουν να κάνουν με την πόρωση ή όχι του καθενός να δεί το στρατό ή την αεροπορία. Οι παρελάσεις είναι ο ελάχιστος τρόπος να πείς ευχαριστώ στους 20χρόνους που εν μια νυκτί παρατήσαν τα πάντα και πήγαν στο Βέρμιο για να πολεμήσουν. Οι επίσημοι σε κάθε παρέλαση αποτελούν τον ΘΕΣΜΟ, ο οποίος υπήρχε πριν απο τους σημερινούς πολιτικούς, υπήρχε πριν απο εμάς και θα υπάρχει και μετα απο εμάς. Δεν χαιρετάς τον Παπούλια σε μια παρέλαση, αλλά στο πρόσωπο του χαιρετάς τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν χαιρετάς τον Υπουργό Υγείας γιατί τον συμπαθείς αλλά στο πρόσωπο του χαιρετάς την Ελληνική Κυβέρνηση , την Χώρα σου δηλαδή, στην οποία ζείς, εργάζεσαι και μοχθείς. Σε όποιον ΔΕΝ αρέσουν αυτά και τα βρίσκει φαιδρά (δικαίωμα του) μπορεί άνετα να φύγει απο τη χώρα (για να ζήσει και καλύτερα δηλαδή). Ειλικρινά η χώρα δε χωρά ουτε άλλα λαμόγια πολιτικούς ούτε όμως και άλλους μίζερους ανθρώπους που δουλεύουν με νοοτροπία αγέλης.

3. Και μιας και πιάσαμε θεσμούς και ένα μικρό μάθημα ιστορίας. Αμφιβάλλω πόσο γνωρίζουν οτι το 1940 η Ελλάδα ήταν ουσιαστικά ένα χουντικό κράτος. Ο Μεταξάς δούλευε στα πρότυπα της φασιστικής Ιταλίας, με νοελαία νέων και κορασίδων απόλυτα αφοσιωμένων στο κόμμα (όπως νόμιζε). Να τονίσω οτι τοτε όλος ο Ευρωπαικός νότος ήταν από άκρη σε άκρη του ένα μεγάλο φασιστικό κράτος, απο την Πορτογαλία μέχρι την Ελλάδα. Ο Μεταξάς προφανώς και δε θα κύρηττε πόλεμο εναντίον των ομοίων του αλλά φυσικά δε μπορούσε και να αντιταχθεί εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας, μιας και οι βάσεις της τελευταίας σε Μάλτα, Αίγυπτο και Μέση Ανατολή θα αφάνιζαν την Ελλάδα σε χρόνο dt. Το καθεστώς λοιπόν είχε όλα τα συστατικά μιας χούντας, παρα όλα αυτά ο κόσμος όταν τον χρειάστηκε η πατρίδα δεν αναρωτήθηκε γιατί να βοηθήσω τον Μεταξά. Δεν μούτζωσε κανένα καραβανά και δεν απαίτησε τίποτα. Ήθελε να ζήσει ελεύθερος και έκανε οτι ήταν δυνατό για να το καταφέρει.

4. Και κατι τελευταίο για τον κόσμο. Προφανώς και υπάρχει δυσαρέσκεια, η οποία στην εποχή της πληροφορίας πολλαπλασίαζεται απο παράγοντες όπως το διαδίκτυο όπου η μισή μαλακία που θα γράψει κάποιος μπορεί να γίνει φωτιά και να κάψει όλο το δάσος, ή απο τα κανάλια που είναι οι μεγαλύτεροι προδότες της νεότερης ιστορίας πράγμα που σε κάνει να απορείς γιατί την έχουν βγάλει ακόμα καθαρή, την ώρα που λοιδωρούνται πολιτικοί και δη πολιτικοί όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτή η δυσαρέσκεια όπως έχω ξανατονίσει θα πρέπει πρώτα να αυτοκαθαρίσει την κοινωνία απο τη βάση της και σιγά σιγά αυτό θα φτάσει και στη κορυφή. Οι λαοί κυβερνούνται απο τις εξουσίες που τους αρμόζουν είχε πεί κάποιος και δυστυχώς ο ελληνικός λαός είναι ένας άβουλος, αμέτοχος, ευνουχισμένος, απαίδευτος λαός με ψήγματα μεγαλομανίας και ψευτομαγκιάς. Για αυτόν τον λαό, ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, ο Σιμήτης, ο Μητσοτάκης και ο Αντωνάκης είναι ότι πρέπει. Εαν αλλάξουμε εμείς , τοτε αυτά τα κατακάθια που βλέπουμε στη Βουλή, την οποία 9 στους 10 ευχαρίστως θα την καίγαν αγνοώντας συμβολικά τί θα σήμαινε αυτό, και στις τηλεοράσεις μας δε θα είχαν δουλειά εκεί. Όσο εμείς μένουμε πιστοί στο να τρώμε αμάσητο οτι μας σερβίρει το Internet & η TV, τόσο αυτοί θα μας βασανίζουν. Αλλάξτε για να αλλάξουν.

ΥΓ. Το σημερινό κείμενο, το αφιερώνω στο παρακάτω νεανία, ο οποίος με περίσσειο θράσος και άγνοια, σηκώνει το χεράκι του και μουτζώνει τους καραβανάδες σε κάποια παρέλαση. Μπράβο αγόρι μου, αντί να μουτζώσεις τους γονείς σου οι οποίοι σε ανέθρεψαν με τέτοια ιδανικά και οι οποίοι είναι συνυπεύθυνοι για ότι έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια, μουτζώνεις 10 γαλονάδες, οι οποίοι όταν έρθεις η ώρα θα βρεθούν στα σύνορα και όχι στα αεροπλάνα για άλλους προορισμούς. Ευγε νέε μου, μην ξεχάσεις να το δείξεις και στα γκομενάκια απο Δευτέρα για να έχεις και κατακτήσεις στο σχολείο.