Σάββατο βράδυ, λίγο Chivas στο ποτήρι να συνοδεύει απαλά την μουσική, μια ταινεία να παίζει και εγώ να σκέφτομαι εντελώς στα ξεκάρφωτα ένα χάρτη του Civilization 3. Ένα τί; Ποιανού; Για τους μη γνωρίζοντες, η σειρά Civilization αποτελείται απο 5 παιχνίδια στρατηγικής (Turn Based Strategy) ξεκινώντας απο το μακρινό 1991 μέχρι το 2010 οπότε και βγήκε το τελευταίο της σειράς (μέχρι στιγμής).

Κάθομαι λοιπόν και αναπολώ το συγκεκριμένο χάρτη ο οποίος μου έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος στη μνήμη. Πρέπει να ήταν χειμώνας του 2005 ή του 2006, και καλά εξεταστική περίοδος ή κατι παραμφερές και μόλις πριν λίγες βδομάδες είχε βγεί το expansion pack Conquests για το Civil3. Ξεκινά λοιπόν ο χάρτης, εγώ κλασσικά Ρωμαίος και με βγάζει σε μια ήπειρο στο νότιο τμήμα της. Οι αρχικές μου πόλεις στο ανατολικό νότιο τμήμα της ηπείρου, η οποία στο σημείο εκείνο σχημάτιζε μια χερσόνησο ουσιαστικά η οποία ενώνονταν με το βόρειο τμήμα της ηπείρου με μια σχετικά στενή λωρίδα. Η στενή λωρίδα αυτή στα δυτικά της είχε μια δεύτερη χερσόνησο την οποία πολύ σύντομα γέμισα με πόλεις. Συνολικά πρέπει να είχα 6-7 πόλεις (εξάλλου τόσες χωρούσαν max) οπότε θα έπρεπε να αρχίσω να ανεβαίνω προς τα βόρεια για να φτάσω στο σύνηθες των 15 πόλεων που τοτε έφτιαχνα. Κάπου εδώ αρχίζαν τα προβλήματα, διότι οι γείτονες μου δεν ήταν και απο τα καλύτερα παιδιά. Ακριβώς δίπλα μου στα βόρεια ήταν ο Καρχηδόνιος του οποίου η φυλή αποτελούσε προσθήκη του expansion στο παιχνίδι, λίγο πιο βόρεια απο αυτόν ο Έλληνας και στα βόρεια δυτικά ο Αιγύπτιος. Παραδοσιακά ο Καρχηδόνιος ήταν επιθετικός και ειδικότερα απέναντι σε Ρωμαίους τον έπιανε αμοκ. Αφού λοιπόν φρόντισε να τελειώσει με τον Αιγύπτιο με συνοπτικές διαδικασίες, άρχισε να χτυπάει τον Έλληνα με το οποίο ήξερε οτι είχα εμπορικές σχέσεις κτλ. Στη βαθμολογία ο Ελληνας ήταν ο δυνατότερος, ακριβώς πίσω του ο Καρχηδόνιος και εγώ αρκετές θέσεις μακρυά προς το βάθος της λίστας (προφανώς υπήρχαν και άλλοι λαοί που στη παρούσα φάση δε μας ενδιαφέρουν).

Κάπου εκεί, αποφάσισε οτι θα πρέπει να με διαλύσει μιας και ήμουν ξεκάθαρα ο πιο αδύναμος κρίκος,για να αποτελειώσει τον Έλληνα με την ησυχία του. Σε αυτό το σημείο να τονίσω οτι η στρατηγική μου τοτε ήταν μηδανικά προβλήματα με τους γείτονες, καθόλου στρατός και πολύ πολύ πολύ δυνατή οικονομία. Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός πλούτου (δε γίνεται να κάτσω να εξηγήσω τα game mechanics, για όποιον ενδιαφέρεται ας παίξει τα παιχνίδια και θα καταλάβει) και μηδενικής στρατιωτικής παρουσίας ήταν πάντοτε καταλυτικός στο να δέχομαι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι sneak attacks απο τους γείτονες/συμμάχους. Έτσι και εδώ λοιπόν, μια ωραία πρωία (πες με end of turn) ο Αννίβας μπουκάρει με τα γνωστά stack piles με οτι μπορούσε να φανταστεί κανείς (πάντοτε μιλάμε σε ancient times ή το πολύ medieval).

H κατάσταση είχε ως εξής στη Ρωμαική αυτοκρατορία τότε:

Οι 2 συνοριακές πόλεις , θαμμένες μέσα στη ζούγκλα, δεν είχαν καλά καλά δρόμο για να φτάσουν εγκαίρως οτι μονάδες θα έφτιαχνα, οτι στρατός προϋπήρχε  δεν έφτανε ουτε για αντιμετωπίσει barbarians πόσο μάλλον το σύνολο του Καρχηδονιακού στρατού που ερχόταν κατα πάνω μου. Κάπου εκεί λοιπόν θεωρώ οτι game over ΑΛΛΑ 2 πράγματα με κρατήσαν ψύχραιμο και in game φυσικά. Πρώτο και κύριο οτι οι πρώτες μου πόλεις είχαν φτάσει σε υπερικανοποιητικά στάδια παραγωγής με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να φτιάχνουν στρατό και σε συνδυασμό με την μεγάλη απόσταση απο τα σύνορα θα έπαιρνε πολύ καιρό στος Καρχηδόνιους να φτάσουν στην ανατολική χερσόνησο και πραγματικά να μου κάνουν ζημιά, καθώς επίσης και το γεγονός οτι τα υπερπολύτιμα strategic resources των Iron  & Horses βρισκόταν στη δυτική χερσόνησο επίσης πολύ μακριά απο τα σύνορα. Το μόνο που θα χρειαζόταν ήταν ένα καλό πλάνο και όλες οι πόλεις να γυρίσουν σε war production (με war mobilization για όποιον το θυμάται).

Πολύ γρήγορα οι 2 συνοριακές πέφτουν και μάλιστα η μια απο αυτές γίνεται raze, πράγμα που με εξόργισε (δεν έχω χειρότερο στο παιχνίδι απο το να μου κάψει κάποιος την πόλη στις στάχτες της ή να μου την βομβαρδίσει με πυρηνικά). Ότι μονάδες γίνονταν απο όσες πόλεις τις φτιάχναν φεύγαν γρήγορα για το μέτωπο αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Πραγματικά είχε κατεβάσει υπερβολικό στρατό και απλά δε γινόταν να τον κρατήσω σε τόσο στενό χώρο, θα έπρεπε να απλωθεί για να του χτυπάω τις πιο απομωνομένες μονάδες. Έτσι λοιπόν παίρνω μια παρα πολύ δύσκολη απόφαση (και όποιος με ξέρει πώς έπαιζα/παίζω civil θα καταλάβει τι εννοώ) να χάσω οικιοθελώς πόλεις αρκετά βαθύτερα στην ενδοχώρα μου έτσι ώστε να απομακρυνθεί απο τις κεντρικές του πόλεις και να τον συντρίψω με το στρατό που έφτιαχνα. Now here is the tricky part, πώς ακριβώς να επιλέξεις ποιές και πόσες πόλεις να τον αφήσεις να πάρει, πάντα κρατώντας στο μυαλό σου οτι πιθανότατα να της κάψει ή οτι ουσιαστικά θα πρέπει να πολεμήσεις για να τις πάρεις πίσω. Στη παρούσα φάση ήταν όμως το μοναδικό που θα μπορούσε να γίνει για να κερδίσω χρόνο και να κατεβάσω ένα πραγματικό στρατό και όχι το μπουλούκι που έστελνα και μου το κατέστρεφε αμέσως. Πράγματι λοιπόν, τραβάω πίσω στην ενδοχώρα οτι είχε απομείνει στα βόρεια και επιλέγω να τα μαζέψω στα ανατολικά όπου ήταν και οι αρχαιότερες πόλεις μου μαζί με την πρωτεύουσα, δίνοντας του το περιθώριο να πάει δυτικά και να καταλάβει μια σχετικά αδιάφορη περιοχή, που στα νότια της έκρυβε όμως το θησαυρό του Iron και των Horses.

Ο Αννίβας πράγματι τσιμπάει και κατευθύνεται προς τα νότια αντιλαμβανόμενος οτι υπάρχει ανοιχτός δρόμος και εδώ κάνει τα 2 σφάλματα του. Αντι να ορμήσει για τα ανατολικά, την Ρώμη και τα υπολείμματα του στρατού μου, προτειμά να πάει δυτικά για να καταλάβει μια 13αρα και μια 14 αρα πόλη προφανώς θέλοντας να φτάσει στα strategic του νότου. Επιπλεόν χωρίζει το στρατό του σε 3 μέρη, τα 2 για να καταλάβουν τις 2 πόλεις σχεδόν ταυτόχρονα και το 3ο να έρθει ανατολικά…για τουρισμό! Όπως μπορείτε να καταλάβετε έχοντας χάσει 4-5 πόλεις σε σύνολο 10-11 περίπου πόλεων τα πράγματα ήταν αρκετά ζόρικα αλλά όχι ανησυχητικά τουλάχιστον όχι όσο έφτιαχνα στρατό και είχα τα strategic. Αρκετά δύσκολα διαλύω το 3ο τμήμα του στρατού του που ερχόταν στη Ρώμη και κλείνω μια τανάλια γύρω στο υπόλοιπο στρατό του που ήταν διασκορπισμένος. Φυσικά και πάλι ήταν ισχυρότερος αλλά διασκορπισμένος πράγμα που μου έδινε αρκέτες επιλογές να τους ξεκάνω ξεχωριστά. Για να μην τα πολυλογώ σε 5-6 γύρους είχα επανακαταλάβει τα χαμένα δυτικά εδάφη στην προσπάθεια μου όμως να πάρω την πρώην συνοριακή μου πόλη τα έβρισκα μπαστούνια. Ήταν αδύνατο, χάλασα άπειρες μονάδες και μόνο όταν έβγαλα Cavalry (καμμιά 50αρια γύρους αργότερα) μπόρεσα να την πάρω πίσω.

Στο μεταξύ ο φίλος μου και σύμμαχος Έλληνας στο παιχνίδι είχε υποκύψει στις ορδές των Καρχηδονίων οπότε πλεον όλος ο στρατός του ήταν διαθέσιμος να κατέβει εναντίον μου. Αναγκαστικά εκεί έχεις 2 επιλογές, είτε πας για τη δόξα και αποφασίζεις να συνεχίσεις τον πόλεμο ή απλά προφασίζεσαι ειρήνη, αναδιοργανώνεσαι, φτιάχνεις στρατό αντάξιο της Ρώμης και περιμένεις στη γωνία ποτε θα κάνει το λάθος να σου ξαναεπιτεθεί (αφού το έκανε 1 φορά είναι σίγουρο οτι θα το ξανακάνει). Για να συντομεύω λοιπόν την ιστορία μου, έτσι και έγινε και δυστυχώς για αυτόν δεν είχε μετρήσει τα κουκιά καλά. Μετα απο τη μικρή μου περιπέτεια η οποία υπήρξε απείρως εκπαιδευτική για όλη την μετέπειτα ενασχόληση μου με το άθλημα του Civilization, ήξερα πώς να κάνω πόλεμο και ήξερα να το κάνω πολύ καλά. Σε περίπου 20 γύρους τα πρώτα μου tanks είχαν φτάσει και απελευθέρωναν τις ελάχιστες (πρώην) Ελληνικές πόλεις απο τον Καρχηδονιακό ζυγό και φυσικά έδειχναν στον Αννίβα οτι εν έτη 2006 η Ρώμη δε ξέχασε την λίμνη Τρασιμένη, τις Κάννες και την Τρεβία…