Τις τελευταίες βδομάδες τρέχουν μερικές απο τις σημαντικότερες εξελίξεις στο χώρο της ενέργειας του νέου αιώνα. Οι ανακαλύψεις σημαντικότατων αποθεμάτων γαιανθράκων στο τομέα της ΑΟΖ Κύπρου (στα σύνορα με αυτής του Ισραήλ) έχει αλλάξει άρδην τις ισορροπίες και την γεωπολιτική θεώρηση της περιοχής απο τις μεγάλες δυνάμεις. Αυτό το γεγονός συνεπικουρούμενο απο την διαβλεπόμενη μεταστροφή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής απο μια δυτικόφιλη σε μια αρκετά πιο Ισλαμική χώρα, σε συνδυασμό με την κατάρρευση ενός σημαντικότατου συμμάχου της Δύσης στη περιοχή όπως είναι η Αίγυπτος , ουσιαστικά στρώνει το δρόμο για ριζικές αλλαγές στη γειτονιά μας και πιθανότατα δίνει το δικαιώμα στην Ελλάδα και στην Κύπρο να αναδειχθούν σε μείζονες δυνάμεις της περιοχής.

Ουσιαστικά είναι η χρυσή ευκαιρία της χώρας μας, σε μια περίοδο που όλα δείχνουν οτι είναι εναντίον της, με μια τεράστια τρύπα στα οικονομικά της κληροδότημα της συνεχούς κακοδιαχείρισης όλων των κυβερνήσεων απο την μεταπολίτευση και πέρα, με αδύναμες συμμαχίες στα συμβούλια που λαμβάνονται αποφάσεις και τον πληθυσμό βυθισμένο στην ανασφάλεια και στην απαισιοδοξία, διαφαίνεται μια πόρτα στο τούνελ που θα οδηγήσει σε μέρες λαμπρές. Η Ελλάδα έχει μια και μοναδική ευκαιρία να γίνει το «μακρύ» χέρι της Ευρώπης στη περιοχή, ένας πυλώνας σταθερότητας απόρροια του ισχυρού δημοκρατικού πολιτεύματος της και να καταστεί ο ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης, πράγμα που αυτόματα θα μεταφραστεί σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική βοήθεια όπως επίσης θα γίνει πραγματικός έταιρος των ισχυρότερων κρατών και δε θα είναι πλεον ο φτωχός συγγενής της περιοχής.

Βλέποντας τα πράγματα ρεαλιστικά, φαίνεται η δημιουργία ενός άξονα Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ. Και οι τρεις χώρες θα έχουν όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία ανακύρηξης των ΑΟΖ τους στα θαλάσσια σύνορα τους τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στον κόσμο. Ουσιαστικά αυτα τα τρία κράτη είναι τα μοναδικά κράτη της περιοχής στα οποία μπορεί να βασιστεί ο δυτικός κόσμος για να έχει εξασφαλισμένα ενεργειακά αποθέματα για τα χρόνια που έρχονται.  Τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής, όπως η Τουρκία, η Αίγυπτος , ο Λίβανος, η Συρία το καθένα για διάφορους λόγους δε μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο.

Η Τουρκία που θεωρείται ως ο μεγάλος παίκτης της περιοχής μετα το πάγωμα των σχέσεων της με το Ισραήλ συνεχίζει την τάση της προς το ισλαμικό στοιχείο και αυτό είναι λογικό καθώς το ΑΚΡ του Ερντογάν είναι το κατεξοχής ισλαμικό κόμμα της γείτονος. Ειδικότερα μετα τις αποκαλύψεις της «Βαριοπούλα» και την καρατόμηση αρκετών στρατηγών αλλά και απο την ολοένα και αυξανόμενη προσέγγιση με το Ιράν, έχει δημιουργήσει τεράστια ανησυχία στους συμμάχους της στη Δύση (Αμερική , ΝΑΤΟ κτλ). Το γεγονός οτι βρίσκεται σε τόσο πλεονεκτική γεωγραφική θέση, ελεγχόντας τα πετρέλαια της Κασπίας, τα πετρέλαια του Βορείου Ιρακ και αυτά της υπόλοιπης Μ.Ανατολής καθιστά αυτή την ανησυχία ως τεράστιο πονοκέφαλο και γρίφο για τους Δυτικούς. Η Δύση πιθανώς θα προσπαθήσει να δημιουργήσει κάποια διέξοδο (λέγε με Κουρδικό κράτος) έτσι ώστε να παρακάμψει την κυρίως Τουρκία με ότι συνέπειες βεβαιώς αυτό θα έχει στις σχέσεις του με τους Τούρκους.

Απο την άλλη μεριά, η Αίγυπτος με τις συνεχείς δεκαετίες φιλοδυτικής πολιτικής έχει μπεί σε μια περίοδο αναταραχών. Ο Μουμπάρακ έχει δηλώσει οτι θα παραδώσει την εξουσία το Σεπτέμβρη που έρχεται κάτι που απο ότι φαίνεται θα γίνει πολύ νωρίτερα. Το μέλλον για το αιγυπτιακό κράτος είναι άγνωστο. Σε περίπτωση επικράτης ενός Ισλαμιστή και εκεί θα έχουμε ένα κλώνο της Τουρκίας με αποτελέσματα καθόλου ενθαρρυντικά για την Δύση. Ας μην ξεχνάμε οτι η Αίγυπτος με το Σουέζ είναι ο σημαντικότερος δρόμος για την Αμερική – Ευρώπη  - Ασία. Τέλος τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής, όπως ο Λίβανος και η Συρία είναι παντελώς αποξενωμένα απο τους δυτικούς μηχανισμούς και ουσιαστικά δεν υπολογίζονται (ειδικότερα η Συρία).

Έτσι η προσσέγγιση Ελλάς – Κύπρου – Ισραήλ είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Ήδη τα πρώτα βήματα έχουν γίνει και προσωπικά αναμένω να γίνουν ακόμη μεγαλύτερα καθότι για το Ισραήλ είναι θέμα επιβιώσης του η διατήρηση ανοιχτού διάυλου με την θάλασσα ως μοναδικού τρόπου επιβιώσης του ανάμεσα απο τόσα Αραβικά κράτη. Αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα ανακυρήξει την ΑΟΖ της παρα την φοβία των πολιτικών ηγετών της για πιθανά αντίποινα της Τουρκίας , ενδεχομένως μεγάλων πιέσεων Δυτικών & Ισραήλ. Σε κάθε περίπτωση είναι μια μοναδική ευκαιρία για την χώρα μας η οποία θα πρέπει να δουλέψει προς αυτή τη κατεύθυνση και να μην παραμείνει απλός θεατής των εξελίξεων.