Περί καταλήψεων το ανάγνωσμα….

Άλλη μια φορά λοιπόν βρισκόμαστε εν μέσω αναταραχών. Για ακόμα μια φορά το φοιτητικό κίνημα επαναλαμβάνει τα ίδια παιδαριώδη λάθη τα οποία είχε κάνει το 2005-2006. Για άλλη μια φορά βρήκαμε μια αφορμή (ή αιτία αν το προτιμά κανείς, δεν έχει σημασία) να κλείσουμε τις σχολές, να παρατήσουμε τη θέση στην οποία οφείλουμε να βρισκόμαστε για να αγωνιστούμε κατά του ΔΝΤ, κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και μιας σωρείας άλλων πολυαναφερμένων, επαναλαμβανόμενων και κουραστικών πλέον λόγων, κουραστικών σε επίπεδο καραμέλας.

Θα πουν πολλοί: "Δε σε ενδιαφέρει το μέλλον; Είσαι αδιάφορος απέναντι στις εξελίξεις; Δε θες να συμμετάσχεις στα μεγάλα γεγονότα της εποχής; Δεν είσαι αγωνιστής/ρια παρά απλά ένα αδιάφορο/άβουλο ον;"

Ίσως και να έχουν δίκιο. Ίσως και να είμαι(στε) άβουλο(α) ον(τα) καθώς η αποχή κακά τα ψέματα δεν είναι λύση και ίσως να κυνηγάμε καταφύγιο και αποποίηση των ευθυνών μας με αυτή τη στάση. Πολλοί ίσως και να έχουμε το θάρρος (ή το θράσος) να το παραδεχτούμε σε τελική ανάλυση και δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Αυτό που δεν πρόκειται κανένας από αυτούς να παραδεχθεί είναι ένα πράγμα: Πως η επανάσταση και η αξία τους ως επαναστάτες είναι αυτή της δεκάρας.

Η απαξίωση μιας κατάστασης (πτυχίου, θεσμού, αξίας κτλ) δεν έρχεται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι, αλλά και από το βάρος και τη σημασία που της προσδίδουμε εμείς που την πιστεύουμε. Το τι πιστεύουμε και το τι αξία δίνουμε εμείς για τα πτυχία και τα πανεπιστήμιά μας φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο φερόμαστε απέναντι σε αυτά. Καταλήψεις για τα παιδιά που πεινάνε στη Μυανμάρ (ή όπου στην άλλη μεριά του πλανήτη) ή για την αποψίλωση των δασών του Αμαζονίου, αναγωγή του φοιτητικού κινήματος σε κάτι αντίστοιχο με τα παιδιά των λουλουδιών (ω Θεέ), δίνοντας την ψευδαίσθηση σε κάποιον που δεν ξέρει την εξέλιξη των γεγονότων και τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος, πως μια πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία θα αποτελέσει γροθιά στο στομάχι των καταπιεστών του κόσμου και αφήνουμε στην άκρη αυτό για το οποίο υποτίθεται πως δημιουργήθηκε το Πανεπιστήμιο: την εκπαίδευση. Αλλά δεν πειράζει. Υπάρχουν μεγάλες εταιρείες στο εξωτερικό, που είναι διαθετημένες να μας πουλήσουν την τεχνογνωσία που εμείς αρνούμαστε να πάρουμε (δωρεάν κιόλας – εντάξει το τσάμπα σε αυτή τη χώρα το έχουμε ως κάτι χαμηλής ποιότητας τι να γίνει, να αλλάξουμε τα μυαλά του νεο-Έλληνα;) έναντι φυσικά αδρής αμοιβής και εμείς βεβαίως θα κοπτόμεθα πάντα για τα χρήματα που φεύγουν στο εξωτερικό (μιας και πάντα με την τακτική που ακολουθούμε οι εξαγωγές θα είναι ελάχιστες μπροστά στις εισαγωγές) και θα λέμε "ΑΑΑΑ! μα δεν παράγεται χρήμα στην Ελλάδα! ΑΑΑΑΑ! μας το παίρνουν οι κακιές εταιρείες του εξωτερικού". Καλά μας κάνουν, δεν είναι κοινωφελή ιδρύματα, ούτε ο Άγιος Παντελεήμων (μεγάλη η χάρη του). Στόχος της εταιρείας είναι η επιβίωσή της και το κέρδος της, αν δεν το έχουμε καταλάβει ~40 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση κρινόμαστε τουλάχιστον αξιοθρήνητοι.

Και πηγαίνεις σε γενικές συνελεύσεις και ακούς παιδιά μεγαλογιατρών, μεγαλομηχανικών και μεγαλοδικηγόρων να φωνάζουν πως "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, λευτεριά στην εργατιά" και λοιπά άλλα συνθήματα επαναστατικού-ανατρεπτικού χαρακτήρα. Εντάξει μπορεί να είναι τσακωμένα με τον μπαμπά γιατί τους έδωσε 3000 και όχι 3500 για το μήνα, αλλά ας κρατήσουν και ένα επίπεδο και ας μη φτάνουν να γελοιοποιούνται απέναντι σε όλο το φοιτητικό σώμα…. αμαρτία είναι. Και για να είμαι σαφής: Τα δέχομαι από παιδιά που εκπροσωπούν τα ίδια ή οι γονείς τους αυτό το χώρο. Δεν μπορώ να τα δεχτώ από τον ευτραφή (ή όχι) λιωμένο από το ποτό ή το χασίς (σε αρκετά μεγάλο ποσοστό) δεινόσαυρο επαναστάτη (καθότι μπήκε κατά την Πλειστόκαινο ή την Ιουρασική περίοδο στη σχολή του και ακόμα δε λέει -από ευθιξία και μόνο- να ξεκουμπιστεί) Βλέπεις και τις γνωστές μεγάλες παρατάξεις (οι οποίες συνήθως είναι απούσες ως ει παρούσες) να ζητούν από τον μέσο φοιτητή να πάει να τις ψηφίσει γιατί θέλουν ανοικτές τις σχολές και ενδιαφέρονται για την εκπαίδευση και δεν είναι σωστό να κλείνουν άδικα τα πανεπιστήμια και μπλα… μπλα…. μπλά…., την ίδια ώρα που τα παιδάκια τους έρχονται αρχοντικά κατά τις 1 το μεσημέρι στη σχολή να πιουν τον πρωινό καφέ τους στο κυλικείο γιατί το χτεσινό ξενύχτι στο Βέρτη, Κιάμμο (δε ξέρω δυστυχώς ποια είναι η αγαπημένη τους ενσάρκωση της αποτυχίας) τους έπεσε βαρύ… είχαν υπερωρίες βλέπεις τι να γίνει (και οι νέοι για να έρθουν θέλει… δουλειά πολύ), ενέργειες που οπωσδήποτε πείθουν για το ενδιαφέρον τους για όλα αυτά που "προασπίζονται". Γελάει ο κόσμος….

Δυστυχώς όμως δε θα γελάει ο κόσμος. Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει πως η ευθύνη του δικού μας αύριο είναι δική μας και μόνο. Δεν έχουμε καταλάβει σαν κοινωνία πως η αλλαγή νοοτροπίας σημαίνει και τη μετάβαση από την ψευτομαγκιά που κουβαλάμε λίγο πολύ ως γενιά θα έρθει και η ώρα που δε θα περνά. Και δε θα περνά γιατί θα υπάρχουν άλλοι που θα έχουν αναπτύξει τις ικανότητες που θα έπρεπε να έχουμε εμείς σήμερα ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είμαστε στη διαδικασία να τις αποκτήσουμε. Δεν έχουμε καταλάβει πως μια κοινωνία για να πάει μπροστά πρέπει να αφαιρέσει τις καρκινογενείες περιοχές από πάνω της. Ούτε βέβαια και πρόκειται να το καταλάβουμε (σε συλλογικό επίπεδο). Δυστυχώς δεν έχουμε ούτε την ωριμότητα ούτε τη διάθεση να αφαιρέσουμε τις παρωπίδες που φοράμε και να κοιτάξουμε κατάματα το σήμερα. Πάντα αυτός που θα φταίει θα είναι στο χτες (μα το ΠΑΣΟΚ που μας έβαλε στο ΔΝΤ, μα η ΝΔ με τα 5 χρόνια διακυβέρνησης, μα ο Σιμήτης που μας έβαλε στην ΟΝΕ, μα ο Μητσοτάκης, μα ο Παπανδρέου, Μα ο Καραμανλής, μα η Χούντα, μα ο εμφύλιος…. ) οι μόνοι που δε φταίνε είναι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι – και αυτό γιατί είναι προ Χριστού. Ωραία όλοι αυτοί οι κύριοι φταίνε, γιατί να χαλάσουμε τη ζαχαρένια κάποιου; Πότε όμως θα έρθει η ώρα που θα φταίμε εμείς; Αααα εμείς…. "παραλάβαμε χάος", δεν φταίμε. Μα θα έρθει η ώρα όμως που ,όπως εμείς ζητούμε λογαριασμό από τους προηγούμενους, θα έρθουν κάποιοι άλλοι επόμενοι που θα ζητήσουν τον ίδιο λογαριασμό από μας. Αλλά και αν αυτό ακούγεται μακρυνό (και ομολογουμένως είναι δεν το αρνούμαι) δε θα πρέπει εμείς να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να βελτιώσουμε τις συνθήκες στις οποίες (θα) βρισκόμαστε; Φαντάζομαι πως συμφωνεί σε αυτό η πλειονότητα. Εγώ το μόνο που έχω να ρωτήσω είναι το εξής: Χωρίς εκπαίδευση, ΠΩΣ θα ανταπεξέλθουμε; Με το στυλ του ψευτο-επαναστάτη; Θα έρθει η αστυνομία να μας μαζέψει (και θα μας μπαγλαρώσει γιατί ούτε ξύλο ξέρουμε να παίζουμε). Με το στυλ του μεγαλο-παράγοντα; ξεχάστε το, έχουμε περισσότερους παράγοντες από ότι κολίγους, και τεχνικά είναθι δύσκολο να περπατήσει κάτι από τον καναπέ στον οποίο θα αερολογούμε.

Και λοιπόν τι; θα πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι για να μη χάσουμε αυτά τα οποία μας προσφέρει το πανεπιστήμιο και να μην αγωνιστούμε για το λάθος; Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Δε νομίζω πως εάν κάποιος θέλει πραγματικά να διαμαρτυρηθεί για το άδικο, σε μια δημοκρατική (όχι ασύδοτη το ξεκαθαρίζω) κοινωνία να του αφαίρεσε το δικαίωμα. Αλλά θα πρέπει να το κάνει και με τον κατάλληλο τρόπο. Η εκπαίδευση είναι εκπαίδευση και η πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία (ή όπου τέλος πάντων) μπορεί μια χαρά να γίνει και στις 7 και στις 8 το απόγευμα – που η πλειονότητα δεν έχει και μάθημα (αχ συγνώμη ξέχασα εκείνη την ώρα έχει καφέ με τη γκόμενα… μα που έχω το μυαλό μου;) και να διαμαρτυρηθούμε όλοι εάν και εφόσον προφανώς υπάρχει λόγος (είμαστε και χώρα της διαμαρτυρίας για τη χαρά της διαμαρτυρίας- ας μην κοροϊδευόμαστε). Το κλείσιμο του Πανεπιστημίου το μόνο τελικό αποτέλεσμα που έχει είναι την αυτο-απαξίωση του πτυχίου και τη δυνατότητα ερίσματος σε ξένα Πανεπιστήμια να γυρίσουν να σου πουν: "Μάστερ; γιατί; αφού δεν κάνετε και ποτέ μάθημα, γιατί να σας αναγνωρίσουμε ως μάστερ;" και ΝΑΙ τη θέλουμε την αναγνώριση γιατί δε ζούμε μόνοι στον Πλανήτη, αλλά έχει δυστυχώς/ευτυχώς και άλλο κόσμο τριγύρω. Βέβαια προφανώς και δεν είναι ο μόνος λόγος που απαξιώνονται τα πτυχία, αλλά είναι ΚΑΙ αυτός λόγος. "Μα στη Γαλλία, στην Ιταλία, κτλ κτλ κάνουν πορείες, διαμαρτύρονται, κλείνουν τις σχολές τους….". Ωραία είναι γεγονός αυτό. Αλλά αναλογικά κάθε πότε συμβαίνουν αντίστοιχα επεισόδια εδώ και κάθε πότε στο εξωτερικό; Και επίσης: Ποιά είναι η αιτία/αφορμή των περιστατικών και η βαρύτητα αυτών.

Επομένως ας σταματήσουμε να διατηρούμε το ρόλο του Πανεπιστημίου στα επίπεδα που εξυπηρετεί κάθε μικροκομματική σκοπιμότητα (βαρέθηκα να την ακούω και να τη γράφω αυτή τη φράση – άλλη καραμέλα…) και ας κάνουμε το Πανεπιστήμιο – ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ εκεί που μπορούμε καλύτερο όχι για τους άλλους, αλλά για μας τους ίδιους. Οι καταλήψεις πλέον ας το καταλάβουμε έχουν πεθάνει. Είναι σα να τρως το ίδιο φαγητό συνέχεια: Κάποια στιγμή και το βαριέται ο οργανισμός και δεν του προσφέρει τίποτα και τον στερεί από άλλα πράγματα που θα είχαν θετική επίδραση πάνω του.

Λοιπόν κάπου εδώ σταματώ. Άπλωσα πάλι το (γραφικό για αρκετούς – αδιαφορώ) σεντόνι μου. Το μόνο που έχω να πω για τέλος, είναι ένα απόσπασμα από ένα τραγούδι (γνωστό σε κάποιους φαντάζομαι) που θεωρώ πως λέει πολλά:

They say that life’s a carousel

Spinning fast, you’ve got to ride it well

The world is full of kings and queens

Who blind your eyes then steal your dreams

It’s heaven and hell…

=-=-=-=-=
Powered by Blogilo

Related posts: