Το ζήτημα δεν είναι πως χάσαμε. Το ζήτημα δεν είναι (μόνο) εάν θα αποκλειστούμε από τα γήπεδα της Τουρκίας. Πιστεύω πως απλά ήρθε η ώρα να κάνουμε (σωστή) αυτοκριτική σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου (γιατί είναι, άσχετα αν έχασε ένα δύο παιχνίδια). Εξηγούμαι:

-Από το πρώτο παιχνίδι του τουρνουά βλέπεις τους αντιπάλους σου να προσπαθούν να σε παίξουν έξω από τα 6,25 και να σου δίνουν χώρο για σουτ 3 πόντων. Τυχαίο; δε νομίζω. Οποιοσδήποτε δει αυτή την ομάδα τουλάχιστον τα τελευταία 5-6 χρόνια θα πρέπει να παραδεχθεί πως δεν υπάρχει κλασσικός τριποντέρ στο ρόστερ και ΟΧΙ ο Φώτσης είναι καλός, είναι χρυσός αλλά μεγάλος τριποντέρ δεν είναι. Έχουν όλοι καταλάβει πού πονάς, γιατί πονάς πολύ καιρό και δεν κάνεις τίποτα, δεν φρόντισες να κλείσεις το κενό και σε χτυπούν σε αυτό το σημείο.

-Δεν κατάλαβα τι κάνουν ο Καλάθης με το Βουγιούκα σε αυτή την ομάδα στη δεδομένη χρονική στιγμή. Καλοί παίκτες αναμφίβολα, αλλά άπειρη. Υπάρχουν άλλοι (Βασιλειάδης;) που είναι και πιο έτοιμοι και μπορούν να προσφέρουν κάτι που δεν έχει η ομάδα αυτή τη στιγμή (τρίποντο ίσως;)

Δεν έχω να πω πολλά άλλα. Δεν έχουμε έτσι και αλλιώς πολλές αδυναμίες. Το κακό είναι πως είναι λίγες αλλά υπολογίσμες.