Το 1821 είναι ορόσημο για την Ευρωπαϊκή Ιστορία. Ξεκίνησε μια από τις πολλές επαναστάσεις που έμελλαν να σημαδέψουν την μετά-Ναπολεόντεια εποχή, όπου κυριαρχούσαν οι δυνάμεις της Συντηρητικής Παλινόρθωσης και της «Ιεράς Συμμαχίας». Η Ελληνική Επανάσταση, ωστόσο, είχε κάποιες ιδιορρυθμίες :
• Ήταν η πιο προκλητική αμφισβήτηση της Τάξης Πραγμάτων που είχε επιβάλλει το Συνέδριο της Βιέννης του 1815…
• Ήταν εθνική και δημοκρατική ταυτόχρονα, δηλαδή συμπύκνωνε και τους δύο «δαίμονες» που το Συνέδριο των νικητών στη Βιέννη ήθελε να ξορκίσει για πάντα: και τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης και τα δημοκρατικά κινήματα. Και οι μεγάλες Αυτοκρατορίες της εποχής σφόδρα ενοχλήθηκαν. Απλούστατα γιατί ήταν… Αυτοκρατορίες, δηλαδή πολυεθνικές και αυταρχικές…
• Στρεφόταν κατά της Οθωμανικής αρχής. Η παρουσία της οποίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη εξυπηρετούσε απολύτως τα συμφέροντα των περισσοτέρων Αυτοκρατοριών και τις ισορροπίες μεταξύ τους.
• Και τέλος, πέτυχε! Παρά το γεγονός ότι όλες οι τότε μεγάλες δυνάμεις στράφηκαν αρχικά εναντίον της. Ή έκαναν ό,τι μπορούσαν να την αποθαρρύνουν…
Από τότε ο ελληνικός χώρος και ο ελληνικός λαός έχουν το προνόμιο να προκαλούν «αναστατώσεις» στην Ευρώπη, δυσανάλογα μεγαλύτερες από το μέγεθος τους. Και να ανοίγουν δρόμους…
Εκατόν ογδόντα εννιά χρόνια αργότερα, η Ελλάδα και πάλι πρωτοστατεί στην Ευρωπαϊκή επικαιρότητα. Αυτή τη φορά, όμως, όχι γιατί ανοίγει δρόμους Ελευθερίας, αλλά γιατί κλείνει έναν κύκλο παρακμής: υπερδανεισμού, υπερκατανάλωσης, υπερδιόγκωσης του δημόσιου τομέα και παράλυσης του παραγωγικού μηχανισμού της,
Ένα «υπόδειγμα» κοινωνικής οργάνωσης παραλύει και καταρρέει. Και στη θέση του καλούμαστε να αναδείξουμε ένα καινούργιο…
• Κάποιοι είπαν ότι χάσαμε μέρος της εθνικής κυριαρχίας μας. Αυτό είναι λάθος. Επικίνδυνο λάθος. Η εθνική κυριαρχία αφορά έλεγχο εθνικού χώρου. Κι αυτό δεν χάνεται παρά μόνο με Πόλεμο κι όταν χάνεται δεν ανακτάται παρά μόνο με Πόλεμο…
Εκείνο που απωλέσαμε είναι κάποιους βαθμούς ανεξαρτησίας επιλογών στην άσκηση της Οικονομικής μας πολιτικής. Αλλά αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό και προσωρινό…
Πραγματική χρεοκοπία η Ελλάδα υπέστη το 1893. Και της υποβλήθηκε ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος το 1897. Όμως, ακόμα και τότε δεν έχασε εθνική κυριαρχία. Αντίθετα δεκαπέντε χρόνια αργότερα υπερδιπλασίασε τον εθνικό της χώρο! Οι εποχές δεν είναι ίδιες αναμφίβολα.
Αλλά η προσωρινή οικονομική δυσκολία – ακόμα και η χρεοκοπία – δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την απώλεια κυριαρχίας.
• Από την άλλη πλευρά, κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι η Ελληνική Οικονομία μοιάζει με «Τιτανικό». Αυτό κι αν είναι σφάλμα. Επικίνδυνο αν το σκεφτεί κανείς και ασυγχώρητο αν το …διακηρύσσει κι όλα!
Η Ελλάδα είναι χώρα με τα περισσότερα ίσως, αναξιοποίητα περιουσιακά στοιχεία, τους περισσότερους ανενεργούς πόρους, και τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Μια χώρα με τέτοιο πλούτο – φυσικό, υλικό και ανθρώπινο – που δεν τον αξιοποιεί είναι πολύ δύσκολο να χρεοκοπήσει.
Κι είναι εύκολο να σταθεί στα πόδια της, αν το αποφασίσει… Όχι, δεν χρεοκόπησε, ούτε κινδυνεύει από χρεοκοπία η Ελλάδα…
Χρεοκόπησε όμως, οριστικά και αμετάκλητα, ένα σύστημα που αναδιένειμε δανεικά, όχι πλεόνασμα.
— Αναδιένειμε πλούτο από τις μελλοντικές γενεές στη σημερινή, δεν αναδιένειμε εισόδημα από τους ισχυρότερους στους ασθενέστερους.
— Αναδιένειμε πελατειακές σχέσεις ανάμεσα στα κόμματα – στο κράτος και την κοινωνία – δεν αναδιένειμε ευκαιρίες στους πολλούς.
— Αποβιομηχάνισε τη χώρα, απαξίωσε την πρωτογενή παραγωγή, φτώχυνε την Παιδεία…
– Υποκατέστησε την ευημερία με την κατανάλωση, τα αξιακά πρότυπα με τους συρμούς του life style, την πνευματική ευγένεια με τον νεοπλουτισμό, την αυθεντική λαϊκότητα με τον ευτελή λαϊκισμό, τον αρθρωμένο λόγο με την άναρθρη κραυγή, την Πολιτική με τον πολιτικαντισμό…
Αυτό το μοντέλο πράγματι χρεοκόπησε… Όχι η Ελλάδα!
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Παλιγγενεσία του 1821;
Μοιάζει να βρισκόμαστε, κατά κάποιον τρόπο, στον αντίποδα του σημείου όπου βρέθηκαν οι Έλληνες πριν εκατόν ογδόντα εννέα χρόνια:
- Τότε δεν είχαν τίποτε, αλλά είχαν Πίστη στον εαυτό τους.
Τώρα έχουν τα πάντα, έχουν κλείσει μια γενιά όπου απέκτησαν όσα οι γονείς τους και όλες οι προηγούμενες γενιές δεν ονειρεύτηκαν ποτέ, αλλά μοιάζουν να έχουν χάσει την αυτοπεποίθησή τους.
- Τότε είχαν μάθει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Ζητούσαν τη βοήθεια όλων. Αλλά έπαιρναν τη μοίρα τους στα χέρια τους.
Τώρα, απλώς μοιάζουν να ζητούν βοήθεια από παντού…
- Τότε άνοιγαν ένα πρωτοφανή για την εποχή κύκλο Ελεύθερου εθνικού βίου.
Τώρα μοιάζουν να κλείνουν ένα κύκλο εσωτερικής παρακμής.
Από πρώτη άποψη είμαστε στον αντίποδα της Παλιγγενεσίας. Όμως ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως δεν είναι πάντα αληθινό…
Πριν απ’ όλα έχει κάτι κοινό το «τότε» με το «τώρα»:
• Και σήμερα, όπως και τότε, η Ελλάδα προκαλεί αναταράξεις πολύ πέρα από τα σύνορά της. Και πολύ μεγαλύτερες από το μέγεθός της.
• Και σήμερα, όπως και τότε, η Ελλάδα στέλνει ένα μήνυμα στην Ευρώπη: Ότι η τάξη πραγμάτων που επικράτησε τα τελευταία χρόνια δεν είναι ούτε σταθερή ούτε βιώσιμή.
— Τότε ήταν η Ιερά Συμμαχία των Αυτοκρατοριών. Που έμελλαν να διαλυθούν.
– Σήμερα είναι η Ενωμένη Ευρώπη που θέλει να είναι Ενωμένη, αλλά διστάζει να υιοθετήσει την βασική προϋπόθεση της Ένωσης: την Αλληλεγγύη.
Κι όπως είπε ο Μανουέλ Μπαρόζο, δεν μπορεί η Ευρώπη να είναι Ενωμένη, αν δεν δείξει Αλληλεγγύη… Με ή χωρίς την Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη, η Ελλάδα θα σταθεί στα πόδια της, θα ξεπεράσει την κρίση της, θα σταθεί όρθια. Το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης που θέτει σήμερα η περίπτωση της ελληνικής κρίσης, είναι καθοριστικό για το μέλλον της Ευρώπης.
Όπως ακριβώς το αίτημα της εθνικής αυτοδιάθεσης που έθεσε ο Αγώνας της Παλιγγενεσίας ήταν καθοριστικό και τότε για το μέλλον της Ευρώπης.
• Το 1821 οι Έλληνες έμοιαζαν να ξυπνάνε μετά από αιώνες νάρκης. Σήμερα οι Έλληνες μοιάζουν να ξυπνάνε μετά από δεκαετίες νάρκης.
• Πριν από το 1821 οι Έλληνες ζούσαν υπό τον Οθωμανικό ζυγό. Κι όταν αποφάσισαν να τον αποτινάξουν ξαναβρήκαν την ταυτότητά τους. Μέχρι χθες οι Έλληνες ζούσαν υποταγμένοι στα χειρότερα ελαττώματά τους. Κι όταν τα ξεπεράσουν θα ξαναβρούν τον εαυτό τους.
— Αρκεί να πιστέψουν στις αρετές και τις αξίες που πάντα κουβαλούν μέσα τους. Και τις αποδεικνύουν συνεχώς στη Διασπορά.
— Αρκεί να πιστέψουν στο Πνεύμα Ελευθερίας, στη Γενναιότητα ψυχής και στο Δαιμόνιο δημιουργικότητας που κρύβουν μέσα τους.
Όχι, η Ελλάδα δεν χρεοκοπεί.
Αφυπνίζεται…
Και ξαναγεννιέται…
Του Αντώνη Σαμαρά
www.antinews.gr
5 comments
Virtuosofriend
March 27, 2010 at 5:30 pm (UTC 2)
Είναι απο τις λίγες φορές που πρόεδρος κόμματος λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Δεν συνηθίζω να εκθιάζω κανένα απο τα 2 μεγάλα κόμματα κυρίως διότι η πολιτική τους είναι τόσο όμοια σε σχεδόν στην πλειονότητα των θεμάτων που δεν τίθεται καν θέμα επιλογής ανάμεσα στους δύο.
Παρ’όλα αυτά δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω οτι διαφαίνεται μια τάση αλλαγής, ένας διαφορετικός αέρας, μια ελπίδα οτι υπάρχει αύριο καλύτερο απο το τώρα. Ίσως είναι μια ψευδαίσθηση και τίποτα παραπάνω, ο καιρός θα δείξει, σαφέστατα πάντως έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ριζικές αλλαγές στο τρόπο άσκησης της εξουσίας μας εσωτερικά, να εξαφανίσουμε το καρκίνωμα που κατατρώει το κράτος μιας και απο ότι φαίνεται υπάρχει συνέναιση (επιτέλους) των 2 κυβερνώντων κομμάτων (μιας και δε νομίζω κάποιο απο τα άλλα να έχει βλέψεις ουδέποτε για άσκηση εξουσίας).
MadAGu
March 27, 2010 at 6:18 pm (UTC 2)
Ίσως έχει μια δόση υπερβολής, παρομοιάζοντας την κατάσταση του 21 με το σήμερα, όμως γίνεται εύσχημα οφείλω να το ομολογήσω. Δεν μπορώ να διαφωνήσω γιατί επί της ουσίας δε γράφεται και κάτι το οποίο (πιστεύω) να μην είναι κοινώς αποδεκτό.
Το κακό είναι πως έχουμε εστιάσει λάθος. Δεν είναι το πρόβλημα τα 350 δις ευρώ που χρωστάμε. Πρόβλημα είναι η διατάραξη της κοινωνικής συνέχειας και η (ομολογουμένως πλέον καραμέλα αλλά πραγματική στην υπάρξή της) κρίση των πιστεύω και των αξιών ίσως όχι μόνο ενός λαού. Δε φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Φταίει που τα θέλουμε όλα χωρίς να είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε σοβαρό κόπο για να τα αποκτήσουμε. Όχι δε μιλώ πως δε δουλεύει ο κόσμος, πολλοί κάνουν και 2-3 δουλειές. Το πρόβλημα είναι πως στο έτος 2010 χρειάζονται περισσότερα από απλές εργατοώρες. Χρειάζεται η τεχνογνωσία και η διάθεση οι οποίες να λειτουργούν σε ένα πλαίσιο κοινωνικής συνοχής και όχι σπασμωδικά. Και κακά τα ψέματα το ψάρι βρωμά από το κεφάλι. Όταν οι διοικούντες σου είναι ξένοι για σένα -και είναι λογικό να είναι ξένοι όταν έχουν εκπαιδευτεί στο εξωτερικό καθώς στερούνται της γνώσης της ελληνικής πραγματικότητας- όταν βλέπεις πως το κράτος κακοδιοικείται, όχι γιατί φταίνε ΠΑΝΤΑ τα μεγάλα κεφάλια, αλλά λόγω της αδιάφορης διοικητικής υπαλληλίας και της μεγάλης γραφειοκρατίας (που πολλές φορές έγινε και για να δικαιολογούμε την ύπαρξη θέσεων, κακά τα ψέματα) είναι δυνατό να μην κλονίζεσαι; Βάλε και σε όλα αυτά και τα ρουσφέτια που γίνονται σε αρκετό κόσμο με αποτέλεσμα να σε βάζουν και σένα στη λογική του να τα ακολουθήσεις, τότε και να μη θες γίνεσαι και εσύ μέρος του προβλήματος. Μπαίνεις στη λογική του να μην κάνω τίποτα και της εύκολης λύσης που μας έφερε εδώ που μας έφερε. Όταν καταφέρουμε να τα αποτινάξουμε από πάνω μας τότε θα αλλάξει και η κατάσταση στη χώρα. Ελπίζω και εύχομαι αυτό να γίνει σύντομα. Είναι αμαρτία ένα κράτος με 10εκ κόσμο να είναι διαλυμένο και αποσαθρωμένο σε τέτοιο βαθμό.
Virtuosofriend
March 28, 2010 at 12:10 pm (UTC 2)
Δεν είναι εντελώς παράλογο το γεγονός οτι οι ηγέτες μας παρότι υποτίθεται οτι είναι σπουδαγμένοι στο εξωτερικό, άρα διαθέτους έστω και κάποια ψήγματα μιας άλλης κουλτούρας, πολύ πιο οργανωμένης απο οτι η δική μας, παρ’όλα αυτά η όλη λειτουργία του κράτους παραμένει η ίδια, η παιδεία παραμένει στο ίδιο επίπεδο, η νοοτροπία του “Οχ Αδερφέ” σε όλες τις διοικητικές υπηρεσίες είναι σταθερή και απόρροια μάλιστα της ανικανότητας των προισταμένων και των πιο πάνω αυτών να επιβάλλουν μια διαφορετική γραμμή. Πράγματι αυτό με ξένιζε απο πάντα και συνεχίζω να μην αντιλαμβάνομαι γιατί συνεχίζει έτσι.
Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι με το χρέος έχουμε χάσει το δάσος εστιάζοντας στο δένδρο μόνο. Ακόμα και τώρα στις συζητήσεις μεταξύ μας περισσότερο θα κατηγορήσουμε τον Γερμανό ή τον Ευρωπαίο για την άρνηση τους να δανείσουν σε ένα κράτος το οποίο επι μια δεκαετία και βάλε έλεγε επισήμως ψέμματα, μέσω της Στατιστικής του υπηρεσίας, στους υποτιθέμενους εταίρους του σε μια οικονομική ένωση! Δεν νομίζω οτι οι Ευρωπαίοι το έχουν πάρει ελαφριά τη καρδία όσο νομίζουμε εμείς. Εξάλλου το θέμα είναι απο τα πλεον σοβαρά κυρίως διότι πάντα είμασταν άψογοι σε θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις μας με άλλες χώρες/οργανισμούς, ακριβώς διότι θέλαμε να δείχνουμε το καλό μας πρόσωπο.
Δυστυχώς κανείς δε μιλά για την ταμπακιέρα. Σαφώς και δε περιμένει κανείς απο τους 2 μεγάλους να πουν τίποτα, η υποκρισία όμως και των μικρότερων κομμάτων είναι ολοφάνερη σε σημείο που αναρωτιέσαι μήπως εντέλει είναι και αυτά αναμεμειγμένα σε διάφορες υποθέσεις και κοιτάνε να μην το πολυσκαλίζουν το θέμα μη τυχόν και βρεθεί και τίποτα για αυτούς.
Ακριβώς αυτό που είπες Agu, κράτος 10 εκατ, με 1 εκατ δημοσίους υπαλλήλους, παρα κάτι 1 εκατ ανέργους, καμμιά 700.000 σε διάφορα στάδια της μόρφωσής τους και να πούμε και κανα 1,5-2 εκατ συνταξιούχους και δε μπορούνε τα ενεργά μέλη του να αποφασίσουν 5 πράγματα και να τα εφαρμόσουν! Τραγικό…
MadAGu
March 28, 2010 at 12:52 pm (UTC 2)
Μα γιατί να μιλήσουν οι 2 μεγάλοι; στην τελική η δική τους νοοτροπία είναι που κυριαρχεί και στο κάτω κάτω της γραφής αυτοί φέραν τη χώρα στην κατάσταση που είναι σήμερα και από μεριάς οικονομίας και από μεριάς νοοτροπίας (πράσινα παιδιά γαλάζια παιδιά και του μπογιατζή ο κόπανος). Το γαμώτο και με τους δύο είναι πως ήρθαν να διοικήσουν τους δικούς τους και όχι το κράτος στο σύνολό του, δημιουργώντας πελατειακές σχέσεις με τον κόσμο και φτάνοντας την κατάσταση εδώ που είναι σήμερα. Από εκεί και μετά δεν έχω να πω τίποτα άλλο πέραν του ότι για τα χάλια μας δε φταίει το ΔΝΤ, δε φταίει η ΕΕ, παρά μόνο φταίει το ξερό μας το κεφάλι σε πρώτο βαθμό και έπειτα τα μυαλά αυτών που διοικούν. Αν είχαμε τα μυαλά μας μαζεμένα θα καταλαβαίναμε πως είναι τουλάχιστον τραγελαφικό να γκρινιάζουμε για την κατάσταση που επικρατεί και στη συνέχεια να ψηφίζουμε τους ίδιους που τη συντηρούν. Αλλά αυτός είναι ο Έλληνας, ας ελπίσουμε πως θα δούμε και θα καταλάβουμε ως λαός κάααποια στιγμή τι κάνουμε λάθος.
Virtuosofriend
March 28, 2010 at 1:29 pm (UTC 2)
Η καλύτερη ατάκα που άκουσε και καταδεικνύει πλήρως το πρόβλημα είναι οτι ζούσαμε τόσα χρόνια πιο καλά απο όσο έπρεπε. Προς θεού ε, μην φτάσουμε στο άλλο άκρο και πούμε οτι ζούσαμε και πλουσιοπάροχα αλλά ζούσαμε με δανεικά και όταν ζεις με δανεικά πρώτο σου μέλημα είναι να ξεπληρώσεις το χρέος και με ότι σου περισσεύει να προσπαθείς να καλυτερέψεις τη ζωή σου. Εμείς φτάσαμε στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε για να αποπληρώσουμε τα δανεικά. Και αυτή η νοοτροπία υπάρχει και μεταξύ του λαού αλλά και στο κράτος. Ακούω κάθε μέρα οτι θα βγούμε για δανεισμό στις αγορές και αναρωτιέμαι ρε διάολε δεν είμαστε ήδη χρεωμένοι, πώς στο καλό δανειζόμαστε εκ νέου. Τα αγγλικά δάνεια του αγώνα της ανεξαρτησίας έχουν γίνει πολυδάνεια απο κάθε καρυδιάς καρύδι. Κρίμα δεν έχει και Δ’ Εθνική να πέσουμε για να ξεχρεώσουμε ως χώρα..