EuA Team Blog Welcome to the world of the machines…

Ισραήλ-Παλαιστίνη: Πότε θα τελειώσει;

Η παλαιά χρονιά μας άφησε και η νέα χρονιά μας βρήκε να συζητάμε παγκοσμίως για τον πόλεμο μεταξύ των δύο αυτών κρατών. Από τη μια μεριά το Ισραήλ το οποίο έχει στη διάθεσή του την απόλυτη στήριξη των Αμερικανών και από την αντίπαλη πλευρά η Παλαιστίνη η οποία αποτελεί ένα μη αναγνωρισμένο κράτος από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών , αν και οι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως και η ίδια η ΕΕ ως νομικό πρόσωπο) διατηρεί διπλωματικές επαφές με την “παλαιστινιακή αρχή” (δηλαδή επί της ουσίας έχουν διπλωματικές επαφές με την Παλαιστίνη , χωρίς να είναι άμεσα αναγκασμένοι να αναγνωρίσουν το Παλαιστινιακό Κράτος).

Στην ακόλουθη εικόνα φαίνεται η θέση των δύο Κρατών(εικόνα από Google Earth):

εδώ είναι ανάγκη να αναφερθεί μια μεγάλη σύγχυση η οποία επιμελώς γίνεται αυτές τις ημέρες. Η συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή δεν αποτελεί κομμάτι της μέσης ανατολής , αλλά της εγγύς ανατολής. Μπορεί σε οικονομικά και πολιτικά πλαίσια να χρησιμοποιείται ο όρος μέση ανατολή , αλλά άποψη του γράφοντα είναι πως καμία από τις δύο προαναφερθείσες επιστήμες δεν έχει να κάνει με την χωροθέτηση περιοχών. Και στο κάτω κάτω της γραφής για να υπάρχει “μέση” , θα πρέπει να υπάρχει και “αρχή” (εγγύς).

Οι διενέξεις των δύο λαών ξεκινούν εδώ και αρκετές χιλιετίες , καθώς τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα δεν είναι παρά οι Ισραηλίτες (οι οποίοι φύγαν από την Αίγυπτο) και οι Φιλισταίοι , καθώς Παλαιστίνη δεν είναι παρά εξελληνισμένη μορφή της λέξης Φαλαστίν , των οποίων οι πόλεμοι αποτελούν και ένα μεγάλο κομμάτι της Παλαιάς Διαθήκης. Με μια γρήγορη επισκόπηση στα γεγονότα των τελευταίων 50 ετών μπορούμε να δούμε τα εξής:

Το Ισραήλ είναι οι γνωστοί από τη Βίβλο και τη χριστιανική παράδοση Ισραηλίτες οι οποίοι ζούσαν στην γη της Χαναάν εδώ και πάρα πολλά χρόνια , αφού είχαν πρώτα φροντίσει να διώξουν τους λαούς οι οποίοι ήδη ζούσαν στην περιοχή. Στα 1947 ο ΟΗΕ πήρε στον έλεγχό του την Παλαιστίνη και στις 29 Νοεμβρίου του ίδιου έτους προτείνει σχέδιο για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη ένα Ισραηλινό και ένα αραβικό και τη μετατροπή της Ιερουσαλήμ σε διεθνή πόλη εκτός συνόρων. Έτσι η παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ περνά στην εξουσία της Ιορδανίας και η νέα πόλη περιέχεται στα χέρια των Ισραηλινών. Η απόφαση αυτή έκανε τους Άραβες να ξεκινήσουν βίαιες διαμαρτυρίες κατά των Ισραηλιτών σε μια εποχή όπου η αναλογία Ισραηλιτών και Αράβων στην περιοχή ήταν περίπου 1:3 (590,000 Εβραίοι και 1,320,000 Άραβες.

Στις 14 Μαΐου 1948 , το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακήρυξε την δημιουργία του Ισραήλ, και όρκισε πρόεδρο τον Χάιμ Βάιζμαν και πρωθυπουργό τον σιωνιστή ηγέτη, Δαβίδ Μπεν Γκουριόν. Παράλληλα, ένας μυστικός Ισραηλινός στρατός, ο Χάγκαναχ, που σχηματίστηκε στα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα παρουσιάζεται πλέον ως ο τακτικός στρατός του κράτους του Ισραήλ. Ο Χάγκαναχ ήταν εξοπλισμένος με όπλα τελευταίας τεχνολογίας προερχόμενα από Αγγλία και Αμερική. Αμέσως μετά την απόφαση των Ηνωμένων Εθνών ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους Άραβες, που απέρριψαν το σχέδιο, και τους Ισραηλινούς. Στις 15 Μαΐου αμέσως μετά την απόφαση της ανεξαρτησίας, άρχισε ο Αραβοϊσραηλινός πόλεμος του 1948, που θα ακολουθούνταν από πολλές ακόμα συγκρούσεις που συνεχίζονται μέχρι και τις μέρες μας. Κύριες στιγμές της Αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης ήταν ο πόλεμος των Έξι Ημερών του 1967 , ο πόλεμος του Γιομ Κιππούρ του 1973. Από τις 19 Νοεμβρίου του 1977 ο πρωθυπουργός της Αιγύπτου Ανβάρ ας Σαντάτ, ξεκινά ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μαζί με το Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα στις 26 Μαρτίου του 1979, να υπογραφεί στο Camp David, συμφωνία που όριζε πως το Ισραήλ δεχόταν να αποσυρθεί από το Σινά και ύστερα από την Λωρίδα της Γάζας και την δυτική όχθη. Το δεύτερο μέρος δεν εφαρμόστηκε ποτέ από το Ισραήλ.

Εν συνεχεία ακολούθησαν ο πόλεμος του Λιβάνου το 1982 καθώς και η Ιντιφάντα, συνεχιζόμενη ένοπλη εξέγερση των Παλαιστινίων του Ισραήλ που ξεκίνησε το 1987. Οι διαφορές Αράβων και Ισραηλινών φάνηκαν να διευθετούνται προσωρινά με τις Συνθήκες του Όσλο του 1994 που προέβλεπαν τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, ξεχωριστού κράτους των Παλαιστινίων, χωρίς ωστόσο οι συγκρούσεις να σταματήσουν. Καθώς όμως το Ισραήλ ποτέ δεν τήρησε την συμφωνία, στις 31 Μαρτίου του 1997 τα Αραβικά κράτη ξεκίνησαν μποϋκοτάζ εναντίον του.

Το 1996 στις 11 Απριλίου, πραγματοποιείται η Σφαγή της Κανά που έμεινε γνωστή ως Qana massacre. Ο Ισραηλινός στρατός επιτίθεται σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κανά του Λιβάνου όπου υποτίθεται πως υπήρχαν στρατιωτικοί στόχοι. Η αποτυχία ήταν παταγώδης με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πάνω από 100 παιδιά. Στο θέαμα οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν το γεγονός κατέρρεαν μπροστά στις κάμερες, ενώ ο ΟΗΕ δεν τιμώρησε ποτέ το Ισραήλ για αυτή την πράξη. (Πηγή wikipedia).

Και τώρα τα τρέχοντα γεγονότα:

Η τελευταία εκεχειρία την οποία υπέγραψαν οι δύο πλευρές έσπασε στις 16.12.2008 , όταν οι Παλαιστίνιοι κατηγόρησαν τους Ισραηλινούς για τη μη άρση της απαγόρευσης της λωρίδας της Γάζας , με τους Ισραηλινούς να κατηγορούν από τη μεριά τους ότι οι Παλαιστίνιοι χτυπούσαν με πυραύλους τις νότιες πόλεις και κοινότητές τους. Στις 27 Δεκεμβρίου 2008 οι Ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις ξεκινούν μια σειρά βομβαρδισμών στις υποδομές της Παλαιστίνης. Επίσημα δήλωσαν πως στόχοι αυτής της διένεξης ήταν η παύση από μεριάς παλαιστινίων των χτυπημάτων στις νότιες περιοχές τους και να εμποδίσουν να επανοπλιστεί η Χαμάς. Από τη μεριά της η Χαμάς απαίτησε την παύση της Ισραηλινής επίθεσης και την άρση του αποκλεισμού.

Στο τέλος της 1ης μέρας της επίθεσης η Ισραηλινή Δύναμη βομβάρδισε 100 εγκαταστάσεις ασφαλείας της Χαμάς (όπως αστυνομικούς σταθμούς , φυλακές και διοικητικά κτίρια) μέσα σε 4 λεπτά μετά την έναρξη. Ακόμη χτύπησαν ανάλογους στόχους σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Γάζας. Το ναυτικό του Ισραήλ κάλυψε στόχους στη Γάζα , δημιουργώντας παράλληλα και ναυτικό αποκλεισμό , ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα ένα ναυτικό ατύχημα με βάρκα πολιτών.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο τώρα , η Χαμάς είχε μειώσει τις επιθέσεις της κατά την περίοδο της εκεχειρίας , αλλά τις ανανέωσε αυξάνοντας το βεληνεκές των επιθέσεών της σε 40km , οδηγώντας στην καταστροφή υποδομών και σε απώλειες πολιτών.

Στις 3 Ιανουαρίου 2009 άρχισε η επίγεια εισβολή , με άρματα μάχης , τα οποία υποστηριζόταν από ελικόπτερα. Την ώρα που ο Ισραηλινός Υπουργός άμυνας ισχυριζόταν ότι θα είναι πόλεμος μέχρις εσχάτων , αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ πρότειναν τη λήξη των επιχειρήσεων στις 6 Ιανουαρίου. Εκπρόσωποι της Χαμάς δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να υπογράψουν συνθήκη ειρήνης η οποία θα σταματήσει τον αποκλεισμό της Γάζας.

Τελικά ποιο είναι το αποτέλεσμα όλης αυτής της ιστορίας? Πάνω από 200 άτομα νεκρά , υποδομές εκατέρωθεν κατεστραμμένες , μια γενικότερη αναταραχή που το μόνο της αποτέλεσμα είναι να οξύνει τα πνεύματα διεθνώς και στην ουσία ένας λαός χωρίς πατρίδα. Η περιοχή είναι η αλήθεια πως δεν ανήκει μόνο στους Παλαιστίνιους ή μόνο στους Ισραηλίτες , αλλά και οι δύο λαοί έχουν ανάλογα δικαιώματα και θέση μέσα σε αυτή. Οι ενέργειες του Ισραήλ της τελευταίες μέρες δίνουν την εντύπωση πως στόχος του είναι να αφανίσει κυριολεκτικά την Παλαιστίνη , με τους θανάτους τόσων ανθρώπων να θέτουν ερωτήματα και να αναγκάζει τους λαούς παγκοσμίως να αναζητούν ηθικές αξίες όπως ο ανθρωπισμός , τις οποίες θα έπρεπε οι διεθνείς οργανισμοί να προστατεύουν , οι οποίοι περιορίστηκαν στο να στέλνουν μηνύματα για ειρήνη και σταθερότητα , χωρίς να λάβουν μέτρα παρά μόνο στο τέλος. Η παγκόσμια δυσανασχέτηση που υπάρχει για τα γεγονότα αυτά δεν είναι τυχαία και δείχνει την πραγματικότητα πως οι λαοί δεν έχουν πρόβλημα ο ένας με τον άλλο. Ένας φίλος Παλαιστίνιος μου είπε , όταν συζητούσαμε για το θέμα : “είναι πικρό να ξέρεις πως δεν έχεις πατρίδα και καταγωγή”...

About MadAGu

No description. Please complete your profile.